DMS WYCENY

Operat szacunkowy

DMS Wyceny świadczy profesjonalne usługi z zakresu sporządzania operatów szacunkowych nieruchomości, których wykonaniem zajmują się licencjonowani rzeczoznawcy majątkowi. Każde opracowanie wykonywane jest z należytą starannością, przy uwzględnieniu przepisów prawnych, obowiązujących standardów oraz z zasadami etycznego wykonywania zawodu. Do każdego opracowania podchodzimy indywidualnie, uwzględniając wszystkie czynniki, które mogą wpływać na wartość wycenianej nieruchomości.

Wykonane operaty szacunkowe, w zależności od przedmiotu wyceny, liczą od kilkunastu stron (kiedy przedmiotem wyceny są lokale mieszkalne) do kilkudziesięciu lub nawet kilkuset (kiedy przedmiotem wyceny są nieruchomości komercyjne).

Czym jest operat szacunkowy

Operat szacunkowy jest dokumentem urzędowym, stanowiącym autorską opinię rzeczoznawcy majątkowego o wartości nieruchomości. Jest wynikiem wyceny nieruchomości, zawiera istotne informacje uzyskane podczas szacowania nieruchomości, w tym wskazanie podstaw prawnych uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych oraz przedstawienia toku obliczeń.

Informacje zawarte w operacie szacunkowym

Formę i treść operatu szacunkowego określa Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Operat szacunkowy powinien zawierać w szczególności:

  • stronę tytułowa,
  • określenie przedmiotu, zakresu i uwarunkowań wyceny,
  • określenie celu wyceny,
  • określenie podstaw formalnych, prawnych, i merytorycznych opracowania operatu szacunkowego oraz źródła danych o nieruchomościach,
  • określenie dat istotnych dla określenia wartości nieruchomości,
  • opis stanu prawnego i techniczno-użytkowego przedmiotu wyceny,
  • wskazanie przeznaczenia wycenianej nieruchomości wynikającego z planu miejscowego,
  • analizę i charakterystykę lokalnego rynku ze względu na rodzaj, obszar i okres czasu dla wycenianej nieruchomości,
  • przedstawienie i uzasadnienie wyboru podejścia, metody i techniki wyceny oraz wskazanie rodzaju określanej wartości,
  • określenie wartości przedmiotu wyceny z przedstawieniem przyjętych założeń i niezbędnych obliczeń,
  • wynik końcowy wraz z uzasadnieniem,
  • klauzule,
  • podpis autora operatu szacunkowego z użyciem pieczęci zawodowej,
  • załączniki zawierające dokumenty potrzebne przy wycenie oraz dokumentację fotograficzną.

Dokumenty mogące stanowić załączniki do operatu szacunkowego

  • odpisy lub wypisy z księgi wieczystej lub innego dokumentu stwierdzającego prawa do nieruchomości,
  • wypis z katastru nieruchomości,
  • plany sytuacyjne, mapy,
  • wypisy i wyrysy z dokumentów sporządzone przez autora operatu szacunkowego,
  • istotne fragmenty dokumentacji technicznej lub szkice,
  • dokumentacja fotograficzna,
  • protokół z oględzin nieruchomości, gdy został on sporządzony,
  • inne dokumenty, istotne dla dokonanej wyceny

Ważność i aktualizacja operatu szacunkowego

Wycena nieruchomości w formie operatu szacunkowego może zostać wykorzystana do celu, dla którego została sporządzona, przez 12 miesięcy od daty jej sporządzenia.

Operat szacunkowy może podlegać aktualizacji do 2 lat od daty jego sporządzenia, przez rzeczoznawcę, który sporządził operat. Następuje to przez umieszczenie stosownej klauzuli zgodnie z art. 156 ust. 4 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.). Przez aktualizację operatu szacunkowego rozumie się czynności Rzeczoznawcy Majątkowego, mające na celu określenie aktualnej wartości nieruchomości, która może polegać na:

  • potwierdzeniu oszacowanej wcześniej wartości nieruchomości
  • określeniu nowej wartości nieruchomości na datę dokonywania aktualizacji

Nie aktualizuje się operatu szacunkowego, jeżeli:

  • upłynął okres ponad 2 lat od jego sporządzenia,
  • zaistniały okoliczności, które powodują konieczność sporządzenia nowego operatu szacunkowego

Rodzaje wartości

W zależności od sposobu wyceny oraz rodzaju i cech wycenianej nieruchomości, a także wymogów prawa, rzeczoznawca majątkowy może określić wartości
– wartość rynkowa,
– wartość odtworzeniowa,
– wartość katastralna,
– bankowo-hipoteczną,
– wartość godziwa,
– wartość indywidualna,
– dla wymuszonej sprzedaży

Wartość rynkowa

Wartość rynkową nieruchomości stanowi szacunkowa kwota, jaką w dniu wyceny można uzyskać za nieruchomość w transakcji sprzedaży zawieranej na warunkach rynkowych pomiędzy kupującym a sprzedającym, którzy mają stanowczy zamiar zawarcia umowy, działają z rozeznaniem i postępują rozważnie oraz nie znajdują się w sytuacji przymusowej.

Wartość odtworzeniowa

Wartość odtworzeniową określa się dla nieruchomości, które nie są lub nie mogą być przedmiotem obrotu rynkowego, ze względu na rodzaj, obecne użytkowanie lub przeznaczenie, a także gdy wymagają tego przepisy szczególne. Wartość odtworzeniowa nieruchomości równa jest kosztom jej odtworzenia z uwzględnieniem stopnia zużycia.

Wartość katastralna

Wartość katastralną ustala się dla nieruchomości, o których mowa w przepisach o podatku od nieruchomości. Stanowi ją wartość ustalona w procesie powszechnej taksacji nieruchomości. Wartość katastralna ustalana jest na podstawie oszacowania nieruchomości reprezentatywnych dla poszczególnych rodzajów nieruchomości na obszarze danej gminy.

Wartość bankowo-hipoteczna

Wartość bankowo-hipoteczna, według ustawy o listach zastawnych i bankach hipotecznych, jest wartością zorientowaną na długi okres, trwale posiadaną przez obiekt stanowiący przedmiot obciążenia kredytem w momencie wyceny.

Wartość godziwa

Ten rodzaj wartości występuje w przypadku przepisów o rachunkowości. Wartość godziwa, to kwota za jaką dany składnik aktywów może zostać wymieniony na zasadzie transakcji rynkowej, pomiędzy zainteresowanymi, dobrze poinformowanymi i niepowiązanymi ze sobą stronami.

Wartość indywidualna (inwestycyjna)

Wartość indywidualna, to wartość dla konkretnego inwestora, która określana jest na podstawie indywidualnych wymagań i kryteriów inwestowania. Wartość ta określana jest dla konkretnego inwestora lub dewelopera i nie jest odzwierciedleniem zbiorowego zachowania rynku.

Wartość dla wymuszonej sprzedaży

Wartość dla wymuszone sprzedaży, to wartość rynkowa przy założeniu konieczności sprzedaży nieruchomości, a co za tym idzie skróconego czasu ekspozycji na rynku (maksymalnie przez okres 3 – 6 miesięcy). Ze względu na ograniczenia, wartość ta jest zawsze niższa niż aktualna wartość rynkowa.

Metodologia wyceny

Wyceny nieruchomości dokonuje się przy zastosowaniu podejść:
– porównawczego,
– dochodowego,
– kosztowego,
– mieszanego.

Wartość rynkowa nieruchomości ustalana jest przy wykorzystaniu podejść:

Podejście porównawcze

Polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Wartość nieruchomości koryguje się ze względu na cechy różniące te nieruchomości i określa z uwzględnieniem zmian poziomu cen wskutek upływu czasu. Przy wycenie nieruchomości podejściem porównawczym niezbędna jest znajomość cen transakcyjnych oraz cech nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny. Źródłem informacji o cenach transakcyjnych nie mogą być informacje o transakcjach, w których wystąpiły szczególne warunki zawarcia transakcji, których cena rażąco odbiega od średnich cen uzyskiwanych na rynku nieruchomości.

Podejście dochodowe 

Polega na określaniu wartości nieruchomości przy założeniu, że jej nabywca zapłaci za nią cenę, której wysokość uzależni od przewidywanego dochodu, jaki uzyska z nieruchomości. Podejście dochodowe stosuje się przy określaniu wartości nieruchomości przynoszących dochód lub mogących przynosić dochód pod warunkiem, że wysokość tego dochodu jest znana lub możliwa do określenia. Przy stosowaniu podejścia dochodowego konieczna jest znajomość dochodu uzyskiwanego lub możliwego do uzyskania z czynszów i z innych dochodów z nieruchomości stanowiącej przedmiot wyceny oraz z nieruchomości podobnych.

Podejście mieszane

Jest to sposób wyceny, w którym mogą być stosowane elementy podejść: porównawczego, dochodowego lub kosztowego. Wartość nieruchomości określa się przy wykorzystaniu kombinacji metod wyceny z wymienionych podejść lub na podstawie procedur wynikających z przepisów prawnych nakazujących stosowanie metod nietypowych lub wynikających ze specyfiki nieruchomości albo specyfiki wycenianych praw do nieruchomości.


Wartość odtworzeniowa nieruchomości określana jest przy wykorzystaniu podejścia:

Podejście kosztowe

Polega na określaniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada kosztom jej odtworzenia, pomniejszonym o wartość zużycia nieruchomości. Przy podejściu tym określa się oddzielnie koszt nabycia gruntu i koszt odtworzenia jego części składowych. Za koszt nabycia gruntu przyjmuje się wartość rynkową gruntu o takich samych cechach. Za koszt odtworzenia części składowych gruntu przyjmuje się kwotę równą kosztom ich odtworzenia lub kosztom ich zastąpienia, pomniejszoną i wartość zużycia tych części składowych.


Zastosowane podejście a rodzaj ustalonej wartości nieruchomości

Wartość Rynkowa Odtworzeniowa
Podejście Porównawcze Dochodowe Mieszane Kosztowe
Metoda Porównania parami Inwestycyjna Pozostałościowa Kosztów odtworzenia
Korygowania ceny, średniej Zysków Stawki szacunkowej, gruntu Kosztów zastąpienia
Analizy statystycznej, ruchu Kosztów likwidacji

Zgodnie z art. 154 u.gosp.nier. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności: cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych.

Podstawy prawne

Rzeczoznawcy majątkowi są zobowiązani do wykonywania czynności szacowania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi:

Ustawy i rozporządzenia

  • Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zmianami),
  • Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z roku 2004 Nr 207, poz. 2109 ze zm.),
  • Rozporządzanie Ministra Infrastruktury w sprawie odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych (Dz. U. Nr 16 poz. 136 z 2005 r.),
  • Powszechne Krajowe Standardy Wyceny Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych,
  • Normy zawodowe (PFSRM) w postaci Powszechnych Krajowych Zasad Wyceny, korelowanych z Międzynarodowymi Standardami Wyceny (IVSC), a także z Europejskimi Standardami Wyceny (EVS),
  • Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z dnia 18 maja 1964 r. Nr. 16, poz. 93),
  • Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 80/2003 poz. 717 z 2003r. z późn. zmianami),
  • Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tekst jednolity: Dz. U. 2002 r. Nr 72 poz. 665) Ustawa o listach zastawnych i bankach hipotecznych z dnia 29 sierpnia 1997 roku,
  • Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego (Dz. U. z dnia 10 lipca 2001 r. Nr 71, poz. 773),
  • Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 281z 2004 poz. 2783),
  • Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 80 poz. 903 z późn. zmianami),
  • Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej,
  • Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej rzeczoznawcy majątkowego (Dz. U. 228/2003 poz. 2265),
  • Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1116 z późn. zmianami),
  • Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jednolity Dz. U. z dnia 17 czerwca 2009 r. Nr 93, poz.768),
  • Ustawa z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006r. Nr 225, poz. 1635 z późn. zmianami),
  • Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późn. zmianami),
  • Ustawa z dnia z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz. U z 2000r. Nr 54, poz. 654 z późn. zmianami),
  • Ustawa z dnia 06 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece ( Dz. U. Nr 19 poz. 147 z późn. zmianami),
  • Ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne z dnia 17 maja 1989 roku,
  • Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 września 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 196, poz 1628 z późn. zmianami),
  • Ustawa o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa z 19 października 1991 roku.

Kodeks etyki zawodowej

Rzeczoznawca majątkowy wykonuje w sposób samodzielny i niezależny wolny zawód w ramach posiadanych uprawnień, kierując się porządkiem prawnym Rzeczypospolitej Polskiej i kodeksem etyki zawodowej. Zasady etyki zawodowej wynikają z ogólnych norm etycznych przystosowanych do zawodu rzeczoznawcy majątkowego jako zawodu zaufania publicznego.

Zasady ogólne

Jako osoba zaufania publicznego:

  1. Działaj rzetelnie ze świadomością, że obowiązuje Cię zasada bezstronności i poszanowania prawa.
  2. Postępuj uczciwie wobec klienta, aby mógł w pełni polegać na tym co robisz, przestrzegaj jego prawa do poufności.
  3. Działaj otwarcie i przejrzyście, wykonując powierzone Ci zadanie w sposób czytelny i zrozumiały.
  4. Bądź odpowiedzialny za powierzone Ci przez klienta zadanie, nie obiecuj więcej niż możesz i powinieneś wykonać.
  5. Bądź świadomy swoich umiejętności; nie podejmuj się zadań wykraczających poza Twoje kompetencje i możliwości.
  6. Bądź zawsze obiektywny; udzielaj uczciwych i niezależnych porad.
  7. Wykonuj czynności zawodowe według najlepszej wiedzy i woli, z należytą dokładnością i starannością.
  8. Dbaj o godność zawodu zarówno w działalności zawodowej, jak i w życiu prywatnym.
  9. Miej odwagę reagować na negatywne zjawiska, szczególnie jeżeli przypuszczasz, że inny rzeczoznawca nie przestrzega zasad etyki zawodowej.
  10. Bądź świadom wartości swojej pracy, nie proponuj wynagrodzenia niegodnego Twojego dzieła.

Zasady szczegółowe

Rozdział I

Przepisy ogólne

§ 1

Przepisy niniejszego Kodeksu obowiązują wszystkich rzeczoznawców majątkowych niezależnie od formy działania i przynależności do organizacji zawodowej.

§ 2

Rzeczoznawca majątkowy obowiązany jest do przestrzegania podstawowych zasad moralnych, a także zasad etyki zawodowej, objętych niniejszym Kodeksem.

§ 3

Rzeczoznawca majątkowy obowiązany jest do powstrzymania się od wszelkich zachowań, zarówno w działalności zawodowej, publicznej, jak i prywatnej, które mogłyby zaszkodzić dobrej opinii o zawodzie rzeczoznawcy.

§ 4

Postępowanie rzeczoznawcy majątkowego, które poniża go w opinii publicznej lub podważa zaufanie do wykonywanych przez niego czynności zawodowych, stanowi naruszenie norm etycznych.

§ 5

Naruszenie obowiązków wynikających z zasad objętych niniejszym Kodeksem stanowi uchybienie powadze i godności zawodu, za które rzeczoznawca majątkowy odpowiada dyscyplinarnie.

Rozdział II

Obowiązki ogólne rzeczoznawcy majątkowego

§ 6

Podstawowymi zasadami obowiązującymi rzeczoznawcę majątkowego są: rzetelność, uczciwość, szczególna staranność, bezstronność i zachowanie tajemnicy zawodowej.

§ 7

Rzeczoznawca majątkowy winien swą postawą i działaniem dawać dobre świadectwo zawodowi oraz dbać o powagę, honor i godność zawodu.

§ 8

Rzeczoznawca majątkowy obowiązany jest dbać o przestrzeganie zasad etyki również przez innych członków swojego środowiska zawodowego oraz przez swoich pracowników.

§ 9

Rzeczoznawca majątkowy jako osoba zaufania publicznego nie jest związany żądaniami zamawiającego lub osób zainteresowanych wynikiem jego pracy, jeżeli pozostawałyby one w sprzeczności z prawem lub standardami zawodowymi.

§ 10

Rzeczoznawca majątkowy obowiązany jest wykonywać czynności zawodowe osobiście, sygnując swoim nazwiskiem i pieczęcią zawodową sporządzone przez siebie opracowania.

§ 11

Rzeczoznawca majątkowy nie powinien podejmować się wykonywania czynności z zakresu praktyki zawodowej, które wykraczałyby poza jego wiedzę i kompetencje zawodowe.

Rozdział III

Obowiązki rzeczoznawcy majątkowego wobec klienta

§ 12

Rzeczoznawcy majątkowemu nie wolno dokonywać wyceny Majątku własnego, a także osoby bliskiej, lub innych czynności z zakresu praktyki zawodowej, nie tyko wówczas, gdy istnieje wyraźny zakaz ustawowy, lecz także wtedy, gdy mogłoby to wywołać wątpliwości co do obiektywizmu rzeczoznawcy. Dotyczy to również sytuacji, gdy rzeczoznawca pozostaje w stosunku zależności osobistej lub służbowej w odniesieniu do zamawiającego.

§ 13

Rzeczoznawca majątkowy obowiązany jest do przestrzegania tajemnicy zawodowej i nieujawniania osobom trzecim informacji, które uzyskał w toku wykonywania czynności zawodowych. Obowiązek ten spoczywa na rzeczoznawcy również po ustaniu wykonywania czynności, chyba że z tego obowiązku zwolnił go sąd lub inny właściwy organ, albo zamawiający.

§ 14

Obowiązkiem rzeczoznawcy majątkowego jest dbanie o zachowanie tajemnicy zawodowej przez jego pracowników na zasadach obowiązujących jego samego.

§ 15

Rzeczoznawca majątkowy obowiązany jest zapewnić klientom warunki do swobodnego składania oświadczeń oraz zachowania tajemnicy, a także obowiązany jest zapewnić bezpieczne przechowywanie całej dokumentacji dotyczącej dokonywanych czynności, gwarantujące zachowanie tajemnicy.

Rozdział IV

Obowiązki rzeczoznawcy majątkowego wobec innych rzeczoznawców majątkowych

§ 16

Obowiązki między rzeczoznawcami majątkowymi powinno cechować koleżeństwo, wzajemna lojalność i współpraca.

§ 17

  1. Rzeczoznawcę majątkowego obowiązuje zakaz krytykowania wobec klientów czynności dokonanych przez innych rzeczoznawców majątkowych. Krytykowanie publiczne, w tym także na stronach internetowych, krytykowanie przez rzeczoznawcę majątkowego czynności dokonanych przez innych rzeczoznawców majątkowych jest niedopuszczalne.
  2. Organem właściwym do oceny pracy rzeczoznawcy są komisje działające w stowarzyszeniach i federacjach.

§ 18

Rzeczoznawca majątkowy nie może dokonywać oceny (opiniowania) operatu szacunkowego lub innego opracowania sporządzonego przez innego rzeczoznawcę majątkowego.

Nie dotyczy to oceny (opiniowania) w przypadku, gdy czynność ta wykonywana jest:

  1. w postępowaniu prowadzonym przez organizację zawodową,
  2. w postępowaniu przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej,

§ 19

Rzeczoznawca majątkowy, będący członkiem Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, powinien powstrzymywać się od prowadzenia praktyk zawodowych dla kandydatów na rzeczoznawców majątkowych.

§ 20

Rzeczoznawca majątkowy kandydując do komisji federacyjnych i stowarzyszeniowych winien być wzorem etycznego zachowania.

§ 21

Rzeczoznawca majątkowy obowiązany jest powstrzymać się od działań stanowiących nieuczciwą konkurencję.

Nieuczciwa konkurencja przejawia się w szczególności na:

  1. oferowaniu pracy za wynagrodzenie w wysokości nie uwzględniającej wykonania  niezbędnych czynności wymaganych przepisami prawa,
  2. zabieganiu o klienta kosztem merytorycznej jakości czynności i z przekroczeniem przez rzeczoznawcę majątkowego granic własnego doświadczenia i własnej wiedzy fachowej,
  3. zaniechaniu żądania niezbędnej dokumentacji i rezygnacji z innych wymagań, które mogą mieć wpływ na prawidłowe wykonanie czynności zawodowych,
  4. proponowaniu ceny rażąco niskiej.

§ 22

Rzeczoznawcę majątkowego obowiązuje zakaz prowadzenia nieuczciwej reklamy bądź promocji, uchybiającej godności zawodu, szkodzącej innym rzeczoznawcom bądź ich działalności.

§ 23

Rzeczoznawcę majątkowego obowiązuje zakaz pozyskiwania klientów w sposób sprzeczny z godnością zawodu, a w szczególności korzystania z usług firm pośredniczących, które narzucają procedury, formę dokumentu.

Rozdział V

Postanowienia końcowe

§ 24

  1. Rzeczoznawca majątkowy, który naruszył zasady niniejszego Kodeksu, podlega postępowaniu wyjaśniającemu.
  2. Postępowanie wyjaśniające prowadzi organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych lub Polska Federacja Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych.
  3. Postępowanie wyjaśniające prowadzone jest na podstawie regulaminu obowiązującego w organizacjach zawodowych i Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych.

§ 25

Rzeczoznawca majątkowy ukarany prawomocnym orzeczeniem nie powinien kandydować ani pełnić funkcji w organach organizacji zawodowej bądź Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych aż do zatarcia nałożonej kary.